دما و ساعت فعلي تهران
تاريخ امروز
آمار
وبلاگ من
خانه وبلاگ
بايگاني شده ها
ايميل من
نويسندگان وبلاگ
علی
آهنگ متن : "دوست دارم" فريدون
بخشش واژه ای است كه همگان چه خوب و چه بد ، از بيان آن و نسبت دادن آن به خود لذت ميبرند ، همه ما دوست داريم و علاقمنديم كه خود را فردی معرفی نماييم كه بخشنده است .
ميدانيد چرا ؟
چون بخشش از صفات نيك خداوندی است و سرچشمه در فطرت الهی انسان دارد .
با بخشيدن ما آن بخش از خود ، كه همان روح است را سيراب ميكنيم و به آنچه لياقتش را دارد ميرسانيم ، اگر ما انسانها ياد بگيريم كه درست ببخشيم زندگيمان سبز ، روشن و نورانی ميشود .
اگر كسی در حق ما بدی بكند و ما بتوانيم او را ببخشيم ، نه تنها دشمنی برای خود درست نكرده ايم بلكه با شربتی شيرين و گوارا روح خود را سيراب كرده ايم .
بخشش تنها عملی نيست كه با زبان و دست انجام شود بلكه بخشش زمانی درست و زيباست كه از اعماق وجود باشد و هيچگاه پشيمانی نياورد ، بخشش زمانی صحيح است كه همچون تخته پاك كنی لوح وجودی خود را از آن كينه و دشمنی پاك كنيم ، انگار كه اصلاً كينه ای وجود نداشته است .
مقصود من اين نيست كه بگويم هر كسی در حق شما بدی كرد ، او را چشم بسته ببخشيد و از حق خود بگذريد نه ، بلكه قصدم بيان اين موضوع است كه شايد بتوان به او اشتباهش را بدون عداوت و دشمنی تذكر داد و در صورت پذيرفتن ، وی را بخشيد .
در انتهای كلام ميخواهم بگويم اگر كسی از شما طلب بخشش كرد در آن موقع فقط اين را به خاطر داشته باشيد كه زمانی خواهد رسيد كه شما نيز از او و يا ديگری طلب بخشش خواهيد نمود و اگر به خود خيلی مطمئن باشيد كه اين چنين نخواهد شد پس بدانيد حتماً روزی خواهد آمد كه در پيشگاه لايزال الهی سجده كرده و با چشمانی گريان و تنی لرزان ، از يگانه قادر و بخشنده عالم ، طلب بخشش ميكنيد و به بخشش با چشمانی اميدوارمينگريد .
طلب بخشش ، آنهم به خاطر حداقل اين غرور، كه فكر ميكرديد نيازی به طلب بخشش از هيچكس را به خاطر خوب بودنتان نداريد .
پيام هاي ديگران () link نگارش در ۱۳۸٦/۸/٤ ساعت ٤:٤٠ ب.ظ توسط علی
عرفا و دانشمندان هميشه از كودك درون سخنها به زبان می آورند و از آن ياد ميكنند و جملاتی در تفسير آن ، گاه كوتاه و گاه طولانی بيان ميكنند ، حال ميخواهم فقط نظر خودم را در مورد اين كودك درون بگويم .
شايد اين كودك درون ، كودك نباشد بلكه از نظر من بهتر است از آن به عنوان لوحی سفيد ياد كرد و شايد چون كودك هنگام تولد از همه آلودگيهای دنيوی به دور است و بازتاب نور خداوندی را كامل نشان ميدهد اين ضمير وجودی به كودك درون تشبيه شده است وگرنه كودكی در درون ما نيست بلكه از همان ابتدای تولد در درون و همراه ما روح خداوندی است كه چيزی جز عنايت و لطف خداوند به بندگان خود نيست ، نوری كه متاسفانه ما انسانها با كارها و رفتارهای نادرست خود چنان با پرده ای سياه آن را می پوشانيم انگار كه اصلاً نوری نبوده و نيست و چون هميشه به دنبال مقصری برای ايجاد مشكلات و گرفتاريهايمان به غير از خودمان هستيم و از خداوند نيز مهربانتر هيچ نيست پس خدا را مقصر می شناسيم و می ناليم كه خدا ما را فراموش كرده و از ياد برده است .
در صورتی كه اگر اين پرده سياه را كمي كنار بزنيم خواهيم ديد كه چگونه مشكلات و گرفتاريهايمان يكی پس از ديگری حل شده و به مقصود نهايی كه همانا رسيدن به قرب الهی و آرامش در حريم امن اوست نزديك ميشويم .
آری در آن موقع است كه به اصطلاح همان كودك درون اجازه پيدا ميكند كه به بيرون بيايد و سفيدی خود را به رخ بكشد و تابش پرتو نور خداوندی كه در وجود ماست آن چنان روشنی بخش خواهد بود كه ديگر تاريكی گرفتاريها و مشكلات ، جايی برای خود نمايی ندارد .
پيام هاي ديگران () link نگارش در ۱۳۸٦/۸/٤ ساعت ٤:٠٩ ب.ظ توسط علی